Dom Bramny nazywany był, niegdyś, za czasów cysterskich Wielką Bramą. Po okresie następujących po sobie w latach 1607 i 1709, częstych epidemii, zwanych morami, z racji sprawowanej w nim opieki nad chorymi przez zakonników, mówiono na niego Dom Zarazy. Budynek został wybudowany prawdopodobnie w XV wieku, w ciągu zewnętrznych murów okalających klasztor cysterski. Znajdowała się w nim główna brama prowadząca na teren klasztoru.
Ceglany gotycki budynek ma piętrową konstrukcję, pod którą znajduje się obecnie nieprzejezdna brama. Jej południowy ceglany łęk, oparty jest na dwóch ociosanych granitowych głazach. wewnątrz znajduje się jeszcze trzeci łęk który dodatkowo wzmacniał konstrukcję, oraz prowadził do pomieszczenia obok. Obecnie jest on zamurowany.
Szczyt wschodniej elewacji ozdobiony jest trzema prostymi pionowymi wnękami. Na tej samej ścianie, znajduje się zegar słoneczny. Drugi z kolei znajdziemy na południowej ścianie przy przejeżdzie.
We wnętrzu budynku, niegdyś znajdowała się również kaplica pod wezwaniem św Bernarda. Jako, że była ona wydzielona z terenu klasztornego, odprawiano w niej nabożeństwa dla świeckich mieszkańców Oliwy.
W zachodniej, trudno dostępnej części budynku znajdują się stare schody prowadzące na piętro, gdzie oprócz pomieszczeń siedziby klasztornego wójta, znajdowały się dwie cele aresztu. Obecne wejście , za którymi znajdują sie schody, znajdziemy od strony zachodniej.
Budynek przeszedł na własność gminy oliwskiej, po kasacie klasztoru w 1831 roku. Jego wnętrza adaptowano na biura. Przez wiele lat urzędowali w nim oliwscy burmistrzowie. Sprawował w ten czas swoistą funkcję ratusza.
Po II wojnie światowej budynek częściowo spłonął, po czym go wyremontowano. Nadal pełnił funkcję administracyjne, będąc siedzibą Przedsiębiorstwa Gospodarki Miejskiej. Obecnie ma w nim swoją siedzibę, Stowarzyszenie Stara Oliwa.
na podstawie:
Franciszek Mamuszka, Jerzy Stankiewicz „Oliwa Dzieje i zabytki” wyd. Miejski Konserwator Zabytków w Gdańsku Gdańsk 1959 r.
